Missie geslaagd!

Een geslaagde missie, oftewel, een adoptie, is voor ons een ultiem gevoel van geluk!
Lees hieronder een aantal van deze hartverwarmende succes verhalen, of kijk op onze facebook pagina voor de laatste items. Ieder over zijn/haar geadopteerde Chien de la Rue!

Bennie is gaaf!

Vanaf de eerste foto was ik meteen verliefd, wat een lieve zachtaardige blik vol verwondering. Bij de eerste ontmoeting werd dit gevoel alleen maar groter, wat een prachtig snoetje en wat een lieve zachtaardige hond!

Mijn keuze was al duidelijk, dit is mijn hond! Totaal niet schuw of angstig aangelegd, rustig, zachtaardig en onderzoekend.

Bennie is nu inmiddels vier weken bij ons, wat doet hij het geweldig! Onbekende mensen of viervoeters.. LEUK! ‘Kom baasje, ik wil gaan kijken!’
Wat een sociale, lieve hond, iedereen die hem ontmoet kan ook niet anders dan zeggen; ‘Wat een lieve en knappe pup’  en ‘Waar heb je hem vandaan?’ Dan kan ik vol trots zeggen dat Bennie geadopteerd is uit Roemenië via de geweldige Stichting Le Woef!

Bennie is een ontzettende slimme hond en binnen de kortste keren kon hij al op commando zitten, liggen, pootje geven en ook aan de lijn al goed volgen. Na andere halve week van intensief uitlaten, opletten en belonen heeft Bennie ook niet meer binnen geplast!

Soms kan ik niet geloven dat Bennie pas vier weken bij ons is, wat zijn wij gehecht aan hem en wat doet hij het geweldig! Bennie is niet meer weg te denken uit ons leven en brengt ons zoveel liefde en plezier. Iedere dag kijk ik er naar uit om weer thuis te komen en heerlijk met hem te wandelen, spelen en de wereld weer wat meer te ontdekken! Stichting Le Woef, BEDANKT!

Dag in, dag uit………..vast aan een ketting. Slechts 2 meter bewegingsruimte. Dagelijks vraag ik mij af hoe het zou zijn om los te zijn, hoe voelt het om vrij te zijn? Weg uit deze tuin. Weg van dit kleine houten hokje, wat ik moet zien als mijn thuis.

Mijn behoefte naar aandacht, liefde, genegenheid en meer eten tellen zwaar.
Niks van dat alles lijkt mij gegund.

Iedere dag wacht ik op dat moment, waarop ik word bevrijd! En toen ineens…….leek dat het geval. Twee vriendelijke dames liepen op mijn erf. Het erf wat ik eigenlijk zou moeten verdedigen, maar dat deed ik niet.
Ik blafte even, maar stopte snel. Ze zeiden lieve dingen tegen mij. Woorden die ik nooit eerder had gehoord. Langzaam kwamen ze dichterbij. Ik liet het toe, zelfs met een lichte kwispel. Het voelde goed. Plots zat 1 van de dames naast mij. Ik voelde haar hand onder mijn kin, het voelde als iets wat ik nooit eerder had gevoeld.

Ze namen mij mee, ik snapte er niks van. Na een korte autorit werd ik er weer uitgehaald. Het geblaf van honderden honden introduceerde mij in mijn nieuwe omgeving. Ik werd in een hok geplaatst. Weliswaar achter tralies, maar los van die ketting. Het voelde goed! Ik voelde me vrij! Ik kreeg een grote bak brokken, wat een genot!

Zou dit het dan zijn? Of is er toch nog meer……..?

Dit alles speelde zich begin dit jaar af. Inmiddels kan ik vol trots vertellen dat ik in Nederland woon. Eindelijk vrij, eindelijk los, eindelijk geliefd!

Iedere dag mag ik mee naar het bos! Op de bank knuffelen, botjes kauwen en krijg ik de lekkerste maaltijden toegeschoven!
Op dit moment voel ik mij de allergelukkigste hond die er bestaat!

En.. Het beste nieuws……ik mag over een paar dagen verhuizen naar mijn eigen familie. Mensen die van mij houden. En mijn verhaal begrijpen! Nooit hoef ik meer aan een ketting!

Gedumpt in een zak als straatafval… eenmaal in Nederland bleek ze ook nog eens zwaar mishandeld.
Dit arme popje heeft alleen maar ellende gekend in haar leven. Maar inmiddels leeft zij het gelukkigste hondenleven wat er bestaat! Samen met haar vierpotige zus krijgt Tabby alleen nog maar liefde en aandacht!

Grover, een feestje op pootjes!

Nadat ik enorm enthousiast was geworden van de Chien de la Rue van een vriendin (Keetje) hebben Chabeli en ik meerdere malen contact gehad. Ik had een hele waslijst aan eisen waar mijn toekomstige huisgenoot aan moest voldoen- een lijstje waarvan ik stiekem zelf ook wel wist dat dit wat onrealistisch was voor een hond die waarschijnlijk zijn hele leven op straat of in het asiel heeft doorgebracht. Maar mijn leven is druk en onregelmatig en het leek mij vreselijk om met een hond thuis te komen die hier niet gelukkig van zou worden..
Begin juni kreeg ik een berichtje van Chabeli dat er een transport naar Nederland kwam met meerdere honden en dat ze dacht dat er wel wat voor mij tussen zat. En zo stond ik opeens op een zondagochtend tussen een stuk of 10 blije viervoeters! Hoe kun je hier nou uit kiezen?! Stiekem was ik vanaf de foto’s als een beetje verliefd geworden op Grover (toen Riley), een volwassen reu. Na overleg met Chabeli besloten we samen dat een hond van 1,5 misschien niet een hele verstandige keuze was in mijn situatie. Een hondje van een paar maanden zou waarschijnlijk veel makkelijker wennen en wat beter passen in een onregelmatig leven. Na een tijdje geknuffeld te hebben met alle hondjes koos ik er twee uit om even mee binnen te gaan zitten. Een beetje verloren zat ik op de bank; hoe schattig en leuk de pups die ik op schoot had ook waren, het voelde niet als míjn hond. Door het raam zag ik Grover als een ongeleid projectiel over het terrein rennen… Opeens wist ik het zeker; dat is hem!

Drie dagen later kon ik hem ophalen, ik had werkelijk geen idee waar ik aan begon. Ik had toen ik begon aan mijn hondenzoektocht zoveel eisen maar ik kwam thuis met een hond waarvan ik niet eens wist of hij wel zindelijk was… Waarom dacht ik opeens dat dit een goed idee was? De eerste paar dagen waren moeilijk; hij vond alles eng en als je hem per ongeluk te strak aankeek deed hij van schrik een plas. Beetje bij beetje kreeg hij gelukkig al snel steeds meer zelfvertrouwen en werden de dagelijkse dingen steeds makkelijker voor hem. Inmiddels zijn we bijna twee maanden verder en wat ben ik vreselijk blij met hem. Het is zo’n makkelijke hond! Hij kan overal mee naar toe, maar ook alleen thuis blijven is geen probleem. Al mijn zorgen bleken compleet onterecht; Grover past perfect in mijn leven. Sterker nog, ik kan me geen leven zonder hem meer voorstellen!

Maart 2018 was het stiekem een klein beetje feest voor Stichting Le Woef! Precies een jaar geleden dat wij ons zijn gaan inzetten voor de kansarme Roemenen. Wij zijn ongelooflijk blij en gemotiveerd door alle mensen die ons hierbij helpen en door het adopteren van een Chien de la Rue, het leukste hondje van de straat!

Yuki, mijn beste maatje. Samen gaan wij de toekomst tackelen!

Zie Yuki, toen nog Rover, werd op de valreep nog in onze schoot geworpen. Vanaf zijn geboorte werd hij, samen met mijn broertje verzorgd door een oudere Roemeense man. Met tranen in zijn ogen vertelde hij dat hij deze twee broertjes met geen mogelijkheid zelf kon houden. De man wist ons allen zo te ontroeren dat wij ze mee hebben genomen naar het asiel. Rover wist zichzelf zo in ons hart te sluiten dat wij hem wel mee moesten nemen! Hieronder lees je het verhaal van Eline & haar nieuwe liefde Yuki!

Precies drie weken geleden…

Een deftige poort met in sierlijke letters “Residence Le Woef” erop, opent automatisch voor ons. De oprijlaan met bomen keurig op een rij erlangs, leidt ons naar een charmant huis: Het lijkt of ik in een aflevering van Gooische Vrouwen terecht ben gekomen.

Mooi niet dus! Géén chihuahua in een Gucci tasje te vinden. Géén kaviaar. Géén non-stop insta-selfies voor likes en followers. Wél een plek vol geweldige honden die enthousiast op ons af komen stormen, twee meiden met hompen leverworst in hun jaszakken, gewapend met hun telefoons om non-stop honden te kunnen matchen óf redden.

Direct valt mijn oog op die picture-perfect pup waarvoor ik naar Le Woef kwam. Prachtig mooi is ze en precies het typje waar ik al zo’n beetje een jaar naar op zoek was. Intussen hangen er zo’n 5 honden aan mijn lippen, maar de aandacht van dé pup, lijk ik niet te krijgen…. Dikke aandacht daarentegen krijg ik wél van de 6 maanden oude Rover! Telkens weer dat schitterende koppie tegen mijn been, voor mijn voeten op zijn rug voor een knuffelpartijtje, een snel speelpartijtje met zijn maatjes, maar dan toch weer even polshoogte nemen bij mij… of ik niet al om was. En dat was ik natuurlijk! Deze knuffelkont koos mij uit en na kort beraad met mijn goede vriendin (en hondenfanaat) wisten we het zeker: deze kleine doerak gaat mee naar Den Haag!

Ik noem hem Yuki: Japans voor sneeuw (waar ik dol op ben, en hij hopelijk ook) en blijdschap (waar hij mij, weet ik zeker, meer van zal brengen). Maar eerlijk is eerlijk, de eerste paar dagen met Yuki, waren een rollercoaster hoor. Ik, als nieuwkomer in de hondenwereld en in een toch al emotionele periode in mijn leven, was enorm onzeker. Was het normaal dat hij zoveel wilde slapen? Dat hij in huis plasjes deed? Dat hij veel buitenshuis nog niet kende? Dat hij dit dan ook spannend vond? Dat hij zijn brokken liet staan en alleen maar leverworst wilde eten? Dat zijn staart nog niet zoveel gekwispeld had?

Ja! Dat was dus heel normaal. Een stormvloed aan app-jes en belletjes met Chabeli en Annelies (al was het midden in de nacht geweest!), krikte het zelfvertrouwen van Yuki en mij meters de lucht in. En moet je hem nu zien gaan die kleine liefzak! Dagelijks wandelen of pakken we de tram naar mijn werkplek. Dat iker zo’n 4 keer zo lang over doe als gewoon, maakt me niet uit: verkeer vindt Yuki nog wat spannend, dus daar moeten we samen creatief mee omgaan. Thuis ligt hij uitgebreid op zijn rug te snurken, met zijn pootjes in de lucht (hilarisch!) En die staart! Die staart staat met de dag vaker omhoog!

Super dankbaar ben ik Annelies & Chabeli van Stichting Le Woef voor deze schitterende match en hun non-stop support. Yuki… Mijn schattebol, mijn rugliggertje, mijn hoog sensitieve kindje, mijn beste maatje… Samen gaan wij de toekomst tackelen!

Loeka….wat zijn we blij met onze lieve dondersteen!

Vanmorgen zag ik op Facebook een foto van Murphy voorbij komen. Een knappe jonge reu waar mijn oog een paar maanden geleden op was gevallen. Hij ziet er fantastisch uit en ik ben blij dat hij via Stichting Le Woef een fijn thuis heeft gevonden. Toen hij nog beschikbaar was waren wij geïnteresseerd maar na overleg met Chabeli bleek hij toch niet de ideale match voor ons gezin. Zo kwam ook nog de lieve reu Bram voorbij maar ook die bleek niet geschikt. Het werd 18/11 en samen met mijn oudste dochter toog ik naar Eemnes om de hondjes te ontmoeten die diezelfde morgen uit het busje uit Roemenië waren gerold. We waren geïnteresseerd in Chief maar er sprong geen vonk over en ik begon me af te vragen of het wel verstandig was om weer voor een grote reu te gaan (onze hond Bennie was in februari plotseling overleden en we misten hem allemaal nog steeds heel erg).

Misschien was het überhaupt wel te vroeg voor een nieuwe hond! “ en deze dan, mam? Deze is leuk!” Een klein teefje, Loeka genaamd omdat het net lijkt of ze een brilletje op heeft, kwam steeds naar mijn dochter toe. Maar ik was op dat moment overmand door emoties en kon de grote beslissing over het nemen van een nieuwe hond niet aan. Dus zijn we onverrichter zake weer naar huis gereden, zonder hond, en heb ik het onderwerp “hond” maar even geparkeerd. Een paar weken later zag ik op FB toevallig het aandoenlijke snoetje van Loeka weer voorbij komen. Ze was diezelfde dag toen wij haar hadden gezien nog geadopteerd, maar ook weer na een paar weken teruggebracht (buiten haar schuld om). Zonder er verder over na te denken heb ik Chabeli geappt om te vragen wanneer ik haar (weer) kon ontmoeten. De volgende dag ben ik langs gegaan en heb haar meteen meegenomen. Wat zijn we blij met onze lieve dondersteen.